ก็อกๆๆๆๆๆ เสียงเคาะประตู ที่ดังผ่านไม้มา พร้อม ๆ กับเสียงที่ดูเหมือนกับเป็นคำสั่งว่า ” ตื่นนอนได้แล้วจะได้ช่วยทำงาน ” เด็กน้อยคนหนึ่งตื่นขึ้นมา ท่าทางงัวเงียสลึมสลือ มือจับผ้าห่มที่อยู่ปลายเตียงมาพับและตอบรับเสียงปลุกนั้น ” ฮืม….. ตื่นแล้ว ได้ยินแล้ว ” ” นี่วันหยุดนะเนี่ย ” เด็กน้อยบ่นกับตัวเอง ” เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ไปถอนหญ้าที่ไร่น่ะ พ่อสั่งขณะที่ใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาให้ลูกชาย เด็กน้อยพยักหน้าตอบ และลงมือทานอาหารมื้อแรกของวัน

หลังทานอาหารเสร็จ เด็กน้อยเดินไปหยิบหมวกและเสื้อแขนยาวมาสวมเพื่อกันแดแ แล้ววิ่งออกไปหน้าบ้าน กระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยานโบราณสภาพเก่าโทรม บ่งบอกถึงอายถการใช้งานซึ่งมีพ่อเป้นผู้ขี่ ในระหว่างทาง เด็กน้อยคุบกับพ่อตลอด เขาป้อนคำถามที่อยากรู้ ซึ่งบางครั้งดูเหมือนกับว่าผู้เป้นพ่อจะพยายามสอดแทรกให้แง่คิดตลอด ดดยที่เก็กน้อยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ไม่นานนักก็ถึงไร่ที่เขามีภารกิจที่จะต้องทำ ” ถอนหญ้า ” ภาระกืจที่ได้รับมอบหมาย ….. หญ้าที่เปรียบเสมือน ” ศัตรูตัวฉกาจชองชาวไร่ ” ” เดี๋ยวเจ้าถอนแปลงนี้น่ะ ” พ่อสั่งพร้อมกับชี้นิ้วไปที่แปลงผัก เด็กน้อยรับคำและลงมือถอนหญ้าออกจากแปลงผัก ที่ละต้น ที่ละต้น จนกระทั่งศัตรูตัวฉกาจของฃาวไร่ หายไปจากแปลงผักจนหมดสิ้น ไปกิน้ำที่ใต้ต้นมะม่วงก่อน…. ไป เด็กน้อยรับคำพ่อแล้วเดินไปพัก กลับมาเร็วๆ น่ะ ยังมีอีกแปลงหนึ่ง เสียงพ่อสั่งตามหลังเด็กน้อย

หลังจากได้พักกินน้ำ พ่อได้ส่งจอบให้เด็กน้อย พร้มกับพูดว่า ” เอ้า…. เอาไปถากหญ้า ” เด็กน้อยรับจอบและตรงไปยังแปลงผักเพื่อทำภารกิจต่อ ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะพึงพอใจกับการใช้จอบถากหญ้ามากกว่าการใช้มือถอน เหตุผลก็คือ มันทำให้เขาสามารถทำงานได้รวดเร็ว ซึ่งไม่นานนักเขาจัดการกับสัตรูตัวฉกาจของชาวไร่อย่างราบคาบ หลังจากที่ภารกิจเสร็จสิ้นลง พ่อลูกก็พากันกลับบ้าน ระหว่างทางเด็กน้อยถาม ” ทำไมไม่ให้ผมใช้จอบตั้งแต่แรกล่ะ ทั้ง ๆ ที่ทำงานได้รวดเร็วกว่า ” พ่อไม่ตอบ ได้แต่อมยิ้ม เก็บซ่อนคำตอบไว้เพยงผู้เดียว

ผ่านไป 1 สัปดาห์ พ่อได้พาเด็กน้อยกลับไปที่ไร่อีก สิ่งที่เด็กน้อยเห็นก็คือ แปลงที่ใช้มือถอน บัดนี้ไม่มีหญ้าให้เขาถอนเลย แม้แต่ต้นเดียว แต่ …. แปลงที่ใช้จอบถาก กลับมีต้นหญ้าปกคลุมเหมือนเดิม ” ทำไมมันเป็นอย่างนั้นล่ะ ” เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย ทั้ง ๆ ที่เขาได้จดการมันหมดไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พ่อตอบ ” แปลงที่เจ้าใช้มือถอนน่ะ เจ้าได้ถอนมันถึงรากถึงโคน ส่วนแปลงที่เจ้าใช้จอบถากน่ะ เจ้าเพียงแต่ตัดเอาส่วนปลายของมันออกเท่านั้น มันยังมีส่วนที่ฝั่งลึกอยู่ในดินอีก ”

” มันก็เหมือนกับปัญหาต่าง ไ ที่เราพบเจอนั้นแหละ ถ้าเราแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ โดยปล่อยสาเหตุของปัญหาไว้ ไม่นานนักปัญหานั้นก็จะกลับมาสร้างความเดือนร้อนให้เจ้าอีก แต่ถ้าเราแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ แม้มันจะยากสักนิด แต่มันก็ทำให้ปัญหานั้นหมดไปได้ ” เด็กน้อยยิ้มรับด้วยความเข้าใจ “

 

 

” จงหันหน้าสู้กับปัญหา….. จัดการกับสาเหตุ…. และอย่าท้อถอย ”