ลาโง่ตัวหนึ่งกินหญ่าอยุ่ที่ชายป่าได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องเพลงเพราะลาอยากร้องเพลงเพราะอย่าางจิ้งหรีดบ้าง จึวถามจิ้งหรีดว่ากินอะไร จึงร้องเพลงเพราะ ? จิ้งหรีดตอบว่ากินน้ำค้าง เสียงจึงเพราะ ลาจึงเลิกกินหญ้าและกินแต่น้ำค้าง ไม่ช้า ลาโง่นั้นก็ตาย เพราะลาเป้นวัตว์กินหญ้า เมื่อเลิกกินหญ้า ไม่ช้าก็ตาย
พนักงานของบริษัท ท่องเที่ยวปห่งหนึ่งทำงานด้านเอกสารมาห้าปี มีความใฝ่ฝันที่อยากจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป้นพนักงานระดับหัวหน้าหรือเป้นทัคคุเทศน์ ด้วยความที่ได้รับการอบรมมาว่าคนเราต้องขยัน อดทน ตั้งใจทำงาน ไม่ลางานเลยได้ยิ่งดี ก็จะได้ดีในหน้าที่การงาน ตั้งแต่เริ่มทำงานวันแรก พนักวฃงานคนนั้นก็ตั้งใจทำงานมาตลอดห้าปี ไม่เคยลากิจ ลาป๋วย หรือลาพักร้อนแม้แตวันเดียว มีอยู่บ้างเหมือนกันที่พนักงาน คนนั้นตั้งใจจะลาพักร้อนไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ บ้างในช่วงปีแรก ๆ แต่ว่ามักจะได้รับการตอลปฎิเสธจากหัวหน้างานซึ่งให้เหตุผลว่าช่วงวันหยุดนี้งานเยอะมากเลยน่ะคุณอยู่ช่วยหน่อยเถอะน่ะ เก็บเงินโอที่ไปเที่ยวที่หลังก็ได้ ถ้าคุณขยัยอย่างนี้น่ะ ปีหน้าอาจจะได้เลื่อนตำแหน่ง ได้โบนัสพิเสษ ห้าปีแล้วที่พนักงานคนนี้ขยันทำงานมาตลอด แต่ไม่เคยลาพักร้อยไปเที่ยวไหนเลย แล้วความฝันก็เป็นจริงขึ้นมา ปีนี้ทางบริษัทต้องการมัคคุเทศน์ผู้ช่วยเพิ่มอีก 3-4 คน โดยจะเลือกพนักงานภายในที่มีศักยภาพ

คำถามในการสัมภาษณ์เพื่อคัดเลือกก็คือ ” คุณเคยไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง ? ”  ” คุณเคยมีประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นในการท่องเที่ยวหรือเผล่า ? ” ( เงียบ ) ……………….. ดูเหมือนลา และพนักงานคนนี้มีอะไรที่คล้ายกันอยู่ในมุมคุณว่ามั้ย ………….

คุณอาจเป็นคนขยัยทำงาน ซึ่งจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันก็เป็นสิ่งดี แต่อย่าลืมว่า ชีวิตไม่ได้มีด้านเดียว และ ฃีวิตไม่ได้มีเวลานานสักเท่าไร

ชีวิตที่ขาดประสบการณ์ด้านอื่น ๆ เป็นชีวิตที่ไม่สมบูรณ์หรอกค่ะ คุฯอาจจะอยากเก็บเงินไปเที่ยวตอนแก่ แล้วคุณจะแน่ใจได้หรือว่าคุณจะไม่เป้นอะไรไปก่อนแก่ และจงระลึกไว้ว่า ใช้ว่าคุณไม่อยู่ที่บริษัทจะอยู่ไม่ได้ เพราะคนอื่นก็สามารถทำงานแทนคุณได้เหมือนกัน……. ลาพักร้อนเถอะค่ะ จะใช้ลากิจ ลาป๋วยบ้างก็ไม่ว่ากัน (ใครจะรู้) ปีหนึ่งสักสองสามครั้ง ไปไหนก็ได้ค่ะ ไปในที่ ๆ คุณยังไม่เคยไป ไม่ต้องรู้สึก ไม่ต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อคุณต้องเขียนใบลาบ่อย ๆ ไม่ต้องกลัวว่าเจ้านายจะไม่พอใจ หรือไม่อนุมัติ เพราะคุณมีสิทธิ์ ไม่ต้องรู้สึกผิด ถ้าในเวลางานคุณได้ทำเต็มร้อยแล้วๆม่ต้องห่วงว่าการหยุดของคุณจะมีผลต่อการประเมิน ผลงานต่างหากที่เป้นตัววัด

จงห่วงแค่ว่า คุณมรชีวิตแล้ว คุณมีชีวาหรือยัง จงใช้ชีวิตที่มีให้คุ่มค่า ดูอย่างเจ้าลาโง่ค่ะ อย่างน้อยมันยังได้เดินเที่ยวในป่ากว้างก่อนตาย แล้วคุณจะจับเจ่าอยูาในห้องสี่เหลี่ยมทั้งปีทั้งชาติหรือค่ะ ไม่ลา …….. ซิโง่คุณว่ามั้ย