ขอบคุณ ความไม่มี…. ที่ทำให้รู้วิธีลุกขึ้นสู้

ขอบคุณ ตวามยากจน…. ที่ทำให้เป้ยคนมุมานุ

ขอบคุณ ความล้มเหลว…. ที่ทำให้เกิดความเชี่ยวชาญ

ขอบคุณ ความผิดพลาด…. ที่ทำให้ฉลาดยิ่งกว่าเดิม

ขอบคุณ ความริษยา…. ที่ทำให้กล้าสร้งสรรค์สิ่งใหม่

ขอบคุณ คำวิพากย์วิจารณ์….. ที่มำให้ผลิบานอย่างไร้ข้อตำหนิ

ขอบคุณ ความไม่รู้…..ที่มำให้รู้จักครูชื่อประสบการณ์

ขอบคุณ ความผิดหวัง….. ที่ทำให้ตั้งสติเพื่อลุกขึ้นใหม่

ขอบคุณ ศัตรูที่อกรางกล่้า….. ที่ทำให้รู้ว่าเรายังไม่ใช่มืออาชีพ

ขอบคุณ  ความทุกข์….. ที่ทำให้รู้ความสุขมีค่าแค่ไหน

ขอบคุณ ความพลัดพราก….. ที่ทำให้เราสละจากความยืดติดยึดมั่น

ขอบคุณ ความตาย….. ที่ทำให้ฉากสุดม้ายของชีวิตสมบูรณ์

ชีวิตคนเราก็เปรียบเสมือนกับผลไม้ลูกหนึ่ง สุกคาต้นเต้มที่แล้ววันหนุึ่งก้ร่วงลงมา หรือฃีวิตคนก็เหมือนตะเกียงที่เราจุดเอาไว้ โดยมีโอกาสที่มันจะดับตลอดเวลา เพราะเหตุปัจจัยดังต่อไปนี้

1. เพราะน้ำมันหมด    2.เพราะไส้หมด      3. น้ำมันไม่หมด ไส้ไม่หมด  แต่ว่าถูกลมพัด ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนั้น

บทความทั้งหมดนี้จาก พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี จากหนังสือ เรื่อง เปลี่ยนเคราะห์ให้เป็นโชค เปลี่ยนโรคให้เป็นครู